करोनाने अनेक जलतरण प्रशिक्षकांचा रोजगार हिरावला, अनपेक्षित संकटाचा सगळ्यांनाच धक्का होता. साठवलेल्या पैशांवर काही महिने भागले; पण या साथरोगातून धडा घेऊन जलतरण प्रशिक्षकांनी आता अर्थाजनाचे नवीन पर्याय निवडले आहेत. काहींनी स्वतःचे व्यवसाय सुरू केले आहेत, काही भाजी विक्री करीत आहेत; तर काहींनी फूड डिलिव्हरी कंपन्यांमध्ये काम सुरू केले आहे. संकटामुळे खचून न जाता या तरुणांनी जगण्याचे नवीन पर्याय निवडले आहेत.
उन्हाळा सुरू झाला की पोहोण्याचे वर्ग सुरू होतात. दिवसभर एकापाठोपाठ एक बॅच सुरू राहतात, अनेकांना वर्षभराचे उत्पन्न या फेब्रुवारी ते मे या चार महिन्यांत मिळते. दिवाळीनंतरही काही पोहोण्याचे वर्ग सुरू असतात. पावसाळा आणि थंडीमध्ये पोहणाऱ्यांचे वर्गच बंद असल्याने त्या वेळी प्रशिक्षक इतर कामांमध्ये स्वत:ला गुंतवून घेतात. पूर्णवेळ प्रशिक्षण हेच अर्थाजनाचे साधन असलेल्यांची संख्या मोठी आहे. शहरात गेल्या काही वर्षांत सार्वजनिक, खासगी, सोसायट्या, शाळांमध्येही पोहोण्याच्या तलावांची संख्या वाढली आहे. पोहायला शिकणाऱ्यांचे प्रमाण काही पटींनी वाढले आहे. त्यामुळे प्रशिक्षकांना भरपूर मागणी असते.
या सगळ्यांचे काम थांबवले. लॉकडाउनमध्ये स्वीमिंग पूल, थिएटर बंद सगळ्यात पहिल्यांदा झाली आणि सर्वांत शेवटी सुरू झाली. आता पुन्हा सगळे ठप्प झाले आहे. वर्षभरात बसलेल्या आर्थिक फटक्यांमुळे प्रशिक्षकांनी अर्थाजनाचे नवीन मार्ग निवडले आहेत. नोकरीसाठी शहरात आलेले प्रशिक्षक आपापल्या गावी गेले असून सध्या शेती करत आहेत. शहरातील प्रशिक्षकांनी भाजी विक्री, हंगामी फळांची विक्री सुरू केली आहे. काहींनी खाद्य पदार्थांची विक्री, केटरिंगचा पर्याय निवडला आहे. बहुतांश प्रशिक्षक फूड डिलिव्हरी, पार्सर डिलिव्हरीचे काम करत आहेत.
करोनामुळे गेल्या वर्षभरात आम्हा सगळ्यांचे काम थांबले. पूर्णवेळ कोचिंगवर अवलंबून असणाऱ्या प्रशिक्षकांची संख्या मोठी आहे. आम्हाला पावसाळा आणि थंडीपुरते पैसे साठवायची सवय होती. करोनाने वर्षभर नव्हे; तर जास्त कालावधीसाठी पैसे साठविण्याची जाणीव करून दिली. मी वर्षभर भाजी विक्री करतो आहे, सध्या आंबे विक्रीसाठी आणले आहेत.